Strona główna Sochaczew miasto Czy Muzeum Kolejki Wąskotorowej będzie tak wyglądać?

Czy Muzeum Kolejki Wąskotorowej będzie tak wyglądać?

709
0
PODZIEL SIĘ

Muzeum Kolei Wąskotorowej jest szczególnym i charakterystycznym punktem na mapie Sochaczewa, o dużym potencjale turystycznym. Jego teren można unowocześnić, rozszerzyć ofertę placówki i sprawić, by goście zostali tam dłużej. Ma temu służyć m.in. rozbudowa pawilonu ekspozycyjnego i części warsztatowej, budowa nowej hali taborów, kładki widokowej, rewitalizacja zabytkowego budynku wejściowego, utworzenie peronu z kasą Pociągu Retro i rozbudowa parkingów.

Jakiś czas temu poznaliśmy zwycięskie projekty kolejnej edycji konkursu „Rewaloryzacja zabudowy Sochaczewa”, autorstwa studentów architektury Politechniki Warszawskiej. To wspólny projekt burmistrza Sochaczewa i Zakładu Dziedzictwa Architektonicznego i Sztuki Wydziału Architektury PW. Najlepsze prace nagrodzono i można je było oglądać w patio kramnic. W tym roku I miejsce zajął projekt zagospodarowania terenu Muzeum Kolei Wąskotorowej, autorstwa Moniki Frydryszak i Darii Rutkowskiej. Studentki postanowiły bliżej przyjrzeć się walorom muzeum, jego otoczeniu, a projektując zmiany spełnić oczekiwania sąsiadów, stąd w ich planie zachowano ścieżkę pozwalającą znacznie skrócić trasę ze stacji PKP do bloków wojskowych.

Centrum pod szkłem

Największe zmiany miałyby objąć budynek dawnego przedszkola kolejowego, gdzie od 2015 roku działa Centrum Edukacyjno-Turystyczne. Projekt zakłada jego przebudowę, wykorzystanie przestrzeni trzech skrzydeł, ale ze zmianą rozkładu funkcjonalnego. Pośrodku miałaby powstać część wystawowa, dobrze doświetlona, przykryta dwuspadowym szklanym dachem. Wejście główne byłoby przesunięte bliżej torów i stąd goście przechodziliby do dużego przestronnego holu z recepcją, szatnią oraz częścią sanitarną. Następnie użytkownicy mogliby przejść do dobrze doświetlonej części wystawowej. Po drugiej stronie przeszklonego holu zaprojektowano audytorium – wyświetlanie filmów, organizowanie konferencji czy wykładów. Obok znajdziemy sale edukacyjne przeznaczone do organizacji warsztatów np. modelarskich dla dzieci.  Wychodząc z przeszklonej części wystawowej zwiedzający przechodzą szklanym łącznikiem do hali taborów oraz niewielkiej kawiarni, a sam łącznik został zaprojektowany z myślą o użytkownikach odwiedzających muzeum zimą. Autorki nie zapominają o kierowcach, dlatego obok Centrum umieściły dodatkowe miejsca parkingowe.

Transparentna hala taborów

Autorki proponują, aby obok Centrum Edukacyjnego powstała hala taborów, która ochroni najcenniejsze zbiory przed warunkami atmosferycznymi oraz pozwoli prezentować eksponaty również w sezonie zimowym. Jak piszą w opracowaniu, budynek powinien być zaprojektowany tak, by latem można było otworzyć elewację od strony południowej i połączyć wewnętrzną i zewnętrzną ekspozycję, oraz, by był możliwy swobodny przejazd Pociągu Retro przez cały budynek. W hali mogłyby się też znaleźć eksponaty pokazujące funkcjonowanie kolei, np. przekrój realnego parowozu, elementy silnika, kanał pozwalający zwiedzającym obejrzeć lokomotywy od spodu itp. Dodatkowa atrakcja to antresola, pozwalająca obejrzeć z innej perspektywy nie tylko zbiory wewnątrz, ale też poza halą, obserwować przejazd Pociągu Retro i podziwiać w pełnej krasie teren muzeum.

Naprawy na oczach gości

Na drugim krańcu muzeum autorki proponują rozbudowę istniejącej części warsztatowej i wyposażenie jej w przeszkloną ścianę, co pozwoli na spoglądanie z zewnątrz na proces naprawy, który sam w sobie jest niezwykle interesujący dla zwiedzających. Kolejną atrakcją miałaby być kładka łącząca obie części muzeum (biegnąca wzdłuż torów), dzięki której zwiedzający mogliby spojrzeć na teren z góry oraz obserwować proces naprawy parowozów. Zabieg ten pozostawi mieszkańcom sąsiadującego osiedla swobodne przejście przez teren wąskotorówki, na którym bardzo im zależy.

Dbajmy o zabytki

Architektki dużą wagę przywiązują do wieży ciśnień, wzniesionej w 1921 roku, która ma 29 metrów wysokości i zbiornik o pojemności 230 tys. litrów i zaopatrywała lokomotywy w wodę aż do 1988 roku. Wieża wprawdzie leży poza terenem muzealnym, ale dzięki kilku zabiegom – antresola w hali taborów, ścieżki spacerowe wzdłuż torów i kładka – mogłaby się stać ważnym elementem widokowym. Można by ją podziwiać z odległości, z proponowanych wyniesień.

Autorki doceniają też wartość historyczną znajdujących się na terenie muzeum budowli i np. zabytkowy budek stacji z 1922 roku chciałyby poddać rewitalizacji oraz wykorzystując jego wnętrza, utworzyć tam kasę, a obok poczekalnię i stację Pociągu Retro. Gruntowny remont miałaby przejść oficyna przy wejściu od strony ul. Towarowej, czyli dawna kasa.

sochaczew.pl